خانه / دانش / افتصاد / اگر دانشمندان می خواهند بر تصمیم گیری ها موثر باشند، نیاز دارند که آن را بفهمند

اگر دانشمندان می خواهند بر تصمیم گیری ها موثر باشند، نیاز دارند که آن را بفهمند

policy

 

هفته گذشته، یک گزارش عمده جدید در The Science of Using Science چنین گفت: پژوهش استفاده از شواهد علمی در تصیم سازی، اظهار می کند که شواهد بسیار محدودی از “آنچه که کار می کند” برای تبدیل شواهد به خط مشی، وجود دارد. منتشرات زیادی روی این که چگونه بر خط مشی و سیاست اثر می توان گذاشت وجود دارد اما اندکی از آن ها برای عمل اثبات شده اند.

این بدین خاطر است که دانشمندان روی چگونگی تولید بهترین شواهد ممکن فکر می کنند به جای آن که فکر کنند چگونه تصمیم گیران از شواهد در سیستم های تصمیم سازی پیچیده استفاده می کنند. (این گزارش چگونگی ظرفیت، انگیزه و فرصت تصمیم سازان را توصیف می کند). دانشمندان رخنه ای فرهنگی میان خودشان و تصمیم سازان را شناسایی کردن که اظهار می دارد که ما نیاز داریم که در زبانی که برای تبادل یافته ها به کار می رود، در ابعاد زمانی برای تولید پیشنهادها و در انگیزه هایی به کار رفته، بر تفاوت ها فائق آییم.

دانشمندان تمایل دارند که فرض کنند که یک میدان وجود دارد که در آن سیاست گذاران و دانشمندان باید به کار گرفته شود. اما کار در چندین حوزه در سطوح متعدد که درگیر با انواع مختلفی از سیاست گذاران است، صورت می گیرد.

مثال هایی از مداخله های اجتماعی و سلامت به ما نشان می دهد که ما نیاز داریم که منظرهای سیاست گذاران را بفهمیم.

ابتدا ما نیاز داریم بدانیم چه چیز “شاهد” تلقی می شود. در برخی رشته های آکادمیک باور قدرتمندی وجود دارد که گونه هایی از شواهد بهتر از سایرین هستند، بدین معنی که بهترین شواهد با استفاده از آزمون های کنترل اتفاقی، جمع‌آوری شده و در بازبینی های نظام‌مند انباشه شده اند. مهمتر از همه این ها، سیاست گذران ممکن است متوجه این مباحث نباشند، آن ها تمایل دارند که دادها را از منابع در دسترس بخواهند، قرض بگیرند یا بدزدند.

در ثانی، ما باید تصمیم بگیریم که چقدر در تضمین این که شواهد علمی به طور عمده روی سیاست گذاری موثر است، مصمم هستیم. هنگامی که ما “جعبه سیاه” سیاست گذاری را باز می کنیم، تمایل دولت های مرکزی را می یابیم که با شعبده بسیاری از مدل های دولت گهگاه به سمت جایگاه اصلی بوده ولی اغلب تحویل به عوامل، خیرات یا بخش خصوصی می شود.

سوم این که دانشمندان باید این انتخاب ها متعلق به آن ها نیست. دانشمندان می توانند نظرات خود را درباره تعادل میان سلسله مراتب مربوط به شواهد و قواعد شیوه حکومت داشته باشند، اما آن ها هیچ گونه صلاحیتی در تحمیل این انتخاب ها به سیاست گذران ندارند. یک طرح پژوهشی در ترکیب میان شواهد علمی و شیوه حکومت همچون یک ایده خوب است که دانشمندان عمگرای اندکی ممکن است از شواهد برا آزمایش با با آن مخالف باشند. گرچه چنین مصالحه هایی بسیار متفاوت از بستگی به این که آیا آن ها توسط دانشمندان طراحی شده اند یا سیاست گذران، می باشد.

به عنوان مثال مورد “علم بهسازی” را در نظر بگیرد که در آن فعالان محلی برای استفاده از شواهد در آزمون روی گزینه های آزمون محلی آموزش دیده و شواهد را با آزمایش ها وفق می دهند. علم بهسازی، الها بخش رهیافت هایی بوده که در علوم سلامت، بسیار مرسوم شده اند، اما در مثال های زیاد دیگر، عوامل پژوهش با هدایت گران پژوهش تعیین شده و بر چگونگی بهینه سازی عمل شاهد-محور تمرکز شده است.

در مقابل، مدل هایی مانند  Early Years Collaborative این تاکید را با استفاده از تحقیق به عنوان یکی از منابع داده، معکوس می کنند و عمدتا روی دارایی های فعالان و کاربران خدمات تمرکز می کنند. عاقبت، به نظر می رسد علم بهسازی، راه حل های عملگرایانه ای برای پر کردن فاصله میان رهیافت های مختلف و واگرا، ارائه می دهد، اما تنها به خاطر این که چیزهای مختلفی برای افراد مختلف می طلبد.

این مثال ها، به تبیین این امر کمک می کند که چرا ما درباره چگونگی تاثیر بر سیاست بسیار کم می دانیم. آن ها ما را فراتر از این گزاره مطلوب (که فاصله ای میان شواهد و سیاست وجود دارد) می برند که هر زمان که دانشمندان تلاش کنند آن را به پیش می برند و تاثیر خودشان را بیشینه می کند. شق دیگر کار، تلاش برای فهم فرایند سیاست است و احیانا طلب فهم شواهد پیش از این که بدانیم چگونه تولید شواهدی کنیم که با این فرایند، متناسب باشد. چنین ذهنیت‌های متفاوتی، نیازمند دانش بسیار پیچیده تری از فرایند سیاست گذاری نسبت به چیزی است که ما در اغلب مطالعات راجع به فاصله میان شواهد-سیاست می بینیم. پیش از تلاش برای تاثیر گذاری بر سیاست گذاری، ما بایست تلاش کنیم تا آن را بفهمیم.

منبع :

theguardian

درباره ی مصطفی کرمانی

دبیر سرویس دانش ، فارغ التحصیل کارشناسی ارشد فلسفه علم دانشگاه امیرکبیر است. بی شک از منظم ترین اعضای مجموعه دیجی فارسی است. مصطفی دو سال سابقه کاری در ترجمه دارد و بیشتر وقت خود را صرف ترجمه مقالات فلسفی کرده است. مطمئن باشید از همکاری با او لذت می برید!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *